MySpace Butterfly Glitter Graphics from SuperPimper.com
MySpace Butterfly Glitter Graphics
-->
MySpace Codes

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Ο νόστος ο δρόμος και η καρδιά(μπλοκοπαίχνιδο)


Μετα απο την πρόσκληση απο την Βιργινούλα μου είπα να κάνω ένα τζα,ένα τζα απο την καθημερίνότητα ..

Τα παιχνιδάκια τελικά με τραβάνε καθως και αυτή  η αγαπημένη  μας γειτονιά

Νόστος,Δρόμος,Καρδιά...

back.jpg

Ο δρόμος της καρδιάς απλώνεται μπροστά μας έτοιμος να τον διαβούμε,

ο δρόμος αυτός στρωμένος πότε με αγκάθια πότε με ρόδα,

μα η καρδιά μας οδηγεί σε αυτό που ονειρευόμαστε και σε αυτό που αποζητάμε.

Ο νόστος είναι πάντα συνοδοιπόρος μας,

μα η καρδιά πιο δυνατή να φωνάζει και να ζητά τον δρόμο της να διαβεί.

Περπάτα όσο μπορείς τους δρόμους της καρδιάς,....

 και ο νόστος θα είναι για πάντα εκεί περιμένοντας να σε γαληνέψει.



προσκαλώ την νέα φίλη Als τον Ταξιδιώτη ,την Λυγερή και την Λυγερή απο Πηγαιμό



Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Tα πρώτα μου ταξίδια (blogame)

alt

ΚΑΛΉ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΩ ΠΡΏΤΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ.

Είναι πολύ ωραίο που στις αρχές της νέας χρονιάς συμπεριλαμβάνεται ένα τόσο όμορφο ταξίδι .Με χαρά δέχτηκα την πρόσκληση της Βιργινίας μου(ευχαριστώ Βιργινάκι μου) και θα πω και εγώ σαν παιχνιδιάρικο παιδί τα πρώτα βήματα στον χώρο του βιβλίου.Τα πρώτα μου ερεθίσματα τις πρώτες μυρωδιές του τυπωμένου χαρτιού,τις απέκτησα απο πολύ μικρή καθώς μυήθηκα απο τον πατέρα μου στον κόσμο της λογοτεχνίας,ο οποίος ήταν  φίλος του βιβλίου.Θυμάμαι τα δετά ωραία βιβλία που  τύπωνε πάνω τους τα αρχικά του,οπως έκανε και ο πατέρας του,

καμία σχέση με το σημερινό δέσιμο...IMG_20160108_002437.jpg


θυμάμαι μικρή που διάβαζα τα παραμύθια του Αντερσεν,και γενικώς παραμύθια εικονογραφημένα,μα ιδιαίτερα μου άρεζε το ασχημόπαπο που συνέπασχα μαζί του και στενοχωριόμουν θυμάμαι....πολύ!

Μα πραγματικά σαν πρώτη φορά θα χαρακτήριζα αυτή την στιγμή.

Ηταν καλοκαίρι ήμουν επτά χρόνων και ο πατέρας μου ένα πρωί βγάζει απο την βιβλιοθήκη ένα πράσινο βιβλίο και μου λέει ότι ήρθε η ώρα να διαβάσω ένα βιβλίο και ότι, διάλεξε για μένα το ένα παιδί μετράει τα άστρα του Μ.Λουντέμη.Αφού το διαβάσεις θα ρθεις να το συζητήσουμε είπε.Εγώ τρόμαξα λίγο με το μέγεθός του αλλά με καθησύχασε πολύ ο τίτλος..ένα παιδί μετράει τα άστρα...Αααα !... σκέφτηκα ,τι ωραία ένα παιδάκι που θα χαζεύει τα άστρα και θα λέει ιστορίες...Πραγματικά όμως ζορίστηκα θυμάμαι σε εκείνο το βιβλίο...πιο πολλά έμαθα και κατάλαβα απο τον πατέρα μου όταν το τέλειωσα και μιλήσαμε για αυτό παρά όταν το διάβασα.Μα όμως θυμάμαι την αίσθηση όταν το διάβαζα, ακόμα την νοιώθω,αυτό το πρωτόγνωρο να γνωρίζεις κάτι να προσπαθείς να μπαίνεις μέσα του να το ρουφάς και συγχρόνως να κάνεις αγωνιώδες προσπάθειες να το καταλάβεις...όλο αυτό ήταν μαγευτικό!!!!




alt

Ευχαριστώ κι εγώ Μπίθρο ... Ευχαριστώ πολύ βαθειά, κι εγώ ...ο Μέλιος ... ο άντρας ... το παιδί ... ο άνθρωπος ... Ευχαριστώ που μπορείς να διαβάζεις πιο βαθειά από όλους τους σοφούς ... Να γελάς πιο πολύ απ όλους τους ευτυχισμένους ... Να κλαίς πιο αληθινά απ όλους τους λυπημένους. Και ν΄ αγαπάς ... ν΄ αγαπάς ,Μπίθρο, όπως πρέπει ν΄ αγαπήσουν μια μέρα ... όλοι οι άνθρωποι. Αμήν!

Μετά απο κεί χάζευα συνέχεια τα βιβλία μας,και προσπαθούσα να διαλέξω ένα πιο δύσκολο, για να προσπαθήσω να δω άμα τα καταφέρω να το καταλάβω..Εκείνη την εποχή ο πατέρας μου διάβαζε και αγόραζε συνέχεια Καζαντζάκη,έβλεπα συνέχεια δίπλα του Καζαντζάκη, και έτσι εγώ διάλεξα τον Τελευταίο Πειρασμό..¨ηταν το δεύτερο βιβλίο που διάβασα και ήμουν Πέμπτη Δημοτικού θυμάμαι...Αυτό ναι..νομίζω ότι με σημάδεψε με χαρακτήρισε στην μετέπειτα σκέψη μου,στα ταξίδια του μυαλού μου και εως σήμερα είναι ο πρώτος μου αγαπημένος συγγραφέας,και ο μόνος που συνεχίζω να ξαναδιαβάζω μετά απο καιρό τα έργα του...

alt


Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε ,σε μιαν αστραπή ,να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σωτήρα. Μα ολομεμιάς τίναξε ο Χριστός το κεφάλι ,άνοιξε τα μάτια, είδε, όχι όχι, δεν πρόδωκε, δόξα σοι ο Θεός , δε λιποτάκτησε, εξετέλεσε την αποστολή που του μπιστευτηκε ο Θεός ,δεν παντρεύτηκε δεν έζησε ευτυχισμένος, έφτασε στην κορυφή της θυσίας, βρίσκεται καρφωμένος απάνω στο Σταυρό.

Έκλεισε τα μάτια του ευτυχισμένος και τότε ακούστηκε θριαμβευτικά η κραυγή: <Τετέλεσται!> Δηλαδή τέλεψα το χρέος μου, σταυρώθηκα δεν έπεσα στον πειρασμό ...

Κι ήταν σαν να έλεγε Όλα αρχίζουν.

  



Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Νοσταλγία....

Το μολύβι αφημένο πάνω στο λευκό χαρτί δεν μπόρεσε να βρει το μονοπάτι του προορισμού του.

Περίμενε στην λήθη του, εκεί, έτοιμο καλοφτιαγμένο τα φτερά της ψυχής για να το απογειώσουν,

και να χαράξει όπως θα θελε ...

Η ψυχή όμως μακριά ταξίδευε με την δύναμη του μυαλού και χάθηκε παρασύρθηκε από τα βουητά του κόσμου,

από τα χαραγμένα μονοπάτια που οδηγούσαν σε αδιέξοδα, γυρνώντας μέσα και γύρω σε έναν λαβύρινθο χωρίς τέλος ... .....(Ε.Φ)


Φίλοι παλιοί και νέοι είπα να διαβώ την πόρτα σας ξανά.....



Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Μανούλα...

Καλημέρα σας,πρώτον να χαιρετήσω όλους τους παλιούς φίλους που με ξέρουν και όλους τους νέους που δεν με γνωρίζουν...

Χαίρομαι που μπόρεσα να είμαι  και πάλι εδώ και πάντα σας βλέπω και σας διαβάζω...Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλες τις Μανούλες..

mhtera.jpg


Kαι έμπαινε εκείνη η άνοιξη που μας ξελόγιαζε που μας τρέλαινε που έβγαζε όλα τα παιδιά στους δρόμους στο αντάμωμα παιδικών ψυχών, με φτερά στα πόδια και στην καρδιά, η εποχή εκείνη που οι μαμάδες φώναζαν αγωνιωδώς τα ονόματα τους από τα μπαλκόνια, από τις αυλές, καθώς εκείνα απομακρύνονταν από την ζεστή αγκάλη της..

 Και εμείς γοητευμένα από τον ήλιο και το αεράκι που μας παρέσερνε στα σοκάκια της γειτονιάς στα ερημικά κτίσματα, στα νεόκτιστα γιαπιά, αναζητώντας την περιπέτεια, κουφά πια στις παρακλήσεις των μητέρων..(να προσέχετε ...οκτώ η ώρα πίσω, μην λερωθείς,μην απομακρυνθείς ...κλπ)επιδεικνύοντας πια την δική μας θέληση και την δική μας δύναμη και ανάγκη, με το χαμόγελο στα χείλη.

Και ύστερα πεινασμένα και κουρασμένα και ολίγον λερωμένα, ικανοποιημένα όμως, γυρνούσαμε σπίτι, σίγουροι για την κατσάδα από την μητέρα μας, αλλά πιο σίγουροι για την αγκαλιά της που μας περίμενε ακόμα και μετά την κατσάδα, με τα χέρια ανοικτά  που θα μας πρόσεχαν και θα μας περιποιόταν, μετά από το παιχνίδι, για το ζεστό φαγητό που θα βρίσκαμε έτοιμο και την γλύκα στην ματιά της.

Έτσι μικρά, σαν παιδιά, έτσι ακριβώς μετά από λίγα χρόνια έτσι και στην τρελή εφηβεία ,έτσι και στην ενηλικίωση ...

Έτσι περίμενες με το τσακ στην αυλόπορτα σαν έκανα ,με το πρώτο βήμα στο κατώφλι, έτσι με περίμενες μετά από παιχνίδι μετά από το σχολείο μετά από κοπάνα ,από έξοδο βραδινή, μετά από την δουλειά ...

Ετσι και πολλά χρόνια μετά, στην γέννηση του δικού μου παιδιού, στο μεγάλωμα του εγγονού σου, στις ίδιες ανησυχίες ,στις ίδιες φωνές και συμβουλές, έτσι με περίμενες και μετά από λάθη μετά από πόνο ,ανοικτή η αγκαλιά να πέσω μέσα να κλάψω να φωνάξω και να χαιδευτώ.

Μετά από όλα ...εσύ ...μα πάντα πάνω από όλα και μέσα σε όλα Εσύ μαμά..

 

 

 Παρεπιμπτόντως....

δεν έφυγες ποτέ...ακόμα γυρνώ στον κήπο η φιγούρα σου πάντα εκεί να προσμένει την άνοιξη να χρωματίσεις το άγονο χώμα να ασπρίσεις τα παρτέρια, γεμάτα απο πουλάκια που περίμεναν τα ψιχουλάκια,(τα πετάω ακόμα μαμά δεν το ξεχνάω)...να στρώσεις το κεντημένο τραπεζομάνδηλο στο τραπέζι της βεράντας, και μεις να περιμένουμε στην άκρη της πόρτας τον δίσκο με τα κουλουράκια,να τα βουτήξουμε στον καφέ να νοιώσουμε, να γευτούμε πρωτόγνωρες αθώες γεύσεις, μυρίζοντας συνεχώς τις ευωδιές από την κουζίνα, ευωδιές που δεν φύγαν ποτέ, να ξεχυθούμε στους δρόμους να κόψουμε τα λουλούδια πέφτοντας στην αγκαλιά σου, γεμάτοι περηφάνια, να παίζεις για μας, να γελάς για μας να κλαίς για μας και η αγκαλιά με την ποδιά στην μέση πάντα ανοιχτή, πάντα ..να μιλάς για μας να ανασαίνεις για μας.....να είσαι για μας..

Και ήξερα ότι θα σαι εκεί ήξερα ότι θα σε βρώ εκεί, ότι ώρα, όποια μέρα και πάντα αργοπορούσα και συ περίμενες και ακόμα περιμένεις..και ξέρω πως είσαι εκεί....

η μυρωδιά αυτή αποτυπωμένη στην ψυχή  μου ...

DSC_0265.JPG

 Χωρίς εσένα λοιπόν και αυτή η Άνοιξη, τα παρτέρια δεν είναι πια ασβεστωμένα, τα λουλούδια χάσαν την ζωντάνια τους,αλλά και αυτή η άνοιξη έχει πάλι το άρωμά σου ....με εσένα τελικά, είσαι  εδώ μαμά, όλα όσα έκανα, όλα όσα πέρασα είχαν το σημάδι σου είχαν το άρωμά  σου, είχαν τις οδηγίες σου(που πάντα έδινες, συνεχώς μπορώ να πώ..),είχαν την εικόνα σου ,την αλήθεια σου καθώς έλεγες συνεχώς

-Η μαμά σας είναι  μόνο μία,  για  πάντα, για πάντα θα είναι εδώ..!


Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Με την καρδιά...



Σκέψου και πράξε με την καρδιά μίλα με τη ψυχή ,

η λογική είναι ο αντίποδας αυτού που είσαι ,και σε κάνει να είσαι αυτός που πρέπει..

ή αυτός που θέλουν οι άλλοι να είσαι...Ευτυχία.

Για όλους εσάς εδώ που μου λείψατε..

καλησπέρα σας μια όμορφη Κυριακή και μια πιό όμορφη βδομάδα να έχετε!


alt



Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Τα 10 Αγαπημένα μου..

Σαν να άργησα λίγο αλλά ποτέ δεν είναι αργά.Λαμβάνοντας την πρόσκληση της Βιργινίας μου να παίξω στο παιχνίδι πήρα την σκυτάλη για να συμμετάσχω..

Οπότε λέω τα 10 αγαπημένα μου αν και νομίζω ότι είναι γνωστά πολλα γιατί εγώ μιλάω ..μιλάω...μπουρ..μπουρου...

Ευχαριστώ Βιργινάκι μου για την πρόσκληση, και 

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ

butterfly%20(87).jpg

1.Αγαπημένη στιγμή: 

Είναι πολλές καθημερινές στιγμές...η στιγμή που παιρνω την αγκαλιά που θέλω,η στιγμή που το πρωί ,που όλα είναι ήσυχα και ήρεμα να κάνω καφέ και να τον πίνω στο μπαλκόνι..και κάτι πιο σπάνιες αλλα αγαπημένες στιγμές...Η στιγμή που φεύγει το καραβάκι-καφέ απο την παραλία της Θεσσαλονίκης και γω μπροστά στην πρύμνη να με χτυπά ο αέρας στο πρόσωπο και να κοιτώ την πανσέληνο...ΝΑΙΙΙ αυτή πολυαγαπημένη στιγμή κάθε καλοκαίρι..Την στιγμή που ο ήλιος δύει στην αγκαλιά της θάλασσας...και γω μαζί της..την στιγμή που με παίρνει ο ύπνος στην αμμουδιά,

2.Αγαπημένο άρωμα:Το αρωμά του....και το Burberry τώρα οταν τελιεώσει ξανα αντρικό..με αρέσουν τα αντρικά αρώματα

3.Αγαπημένο φαγητό: Παστίσιο χωρίς κιμά...(βολεύει και στην κρίση..)μουσακάς,και ότι φαγητό τρώω απο τα χεράκια της αγαπημένης μου Βιργινίας....απεχθάνομαι οτιδήποτε τελειώνει σε οριζο...και ότι έχει σκόρδο.

4.Αγαπημένο γλυκό: 

Αυτό το πως το λένε βρε που είναι έτσι και έχει αποπάνω κάτι και ξανά απο πάνω...πως το λένε...που δεν θέλω να το μάθω αλλα να το ..φάω..

Και το γαλακτοπούρεκο..φρέσκο απο ένα ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου που κάθε Κυριακή πρωί το φτιάχνει και γω πηγαίνω και παίρνω απο το πρώτο ταψί..

5.Αγαπημένο ποτό: .

Συνήθως τζιν τονικ το καλοκαίρι και τον χειμώνα κρασί άσπρο,ή ρετσίνα, και τώρα τελευταία τσίπουρο απο την Παραμυθιά όμως...

6.Αγαπημένο βιβλίο:

Πολλά αλλά θα αναφέρω τα πιο αγαπημένα και πολυδιαβασμένα απο μένα που όσες φορές και να τα διαβάσω δεν τα βαριέμαι..Ο τελευταίος πειρασμός του Ν Καζαντζάκη η τελευταία αυτοκράτειρα της Περλ μπακ,Πως δενόταν το ατσάλι του Οστρόφσκι,Βραχόκηπος του Καζαντζάκη,η Σιδερένια φρένα του Τζακ Λόντον(που μιλάει για το σύστημα και την κρίση το αδιέξοδο του καπιταλισμού,διαχρονικότατο απο το 1907) και ο χαρι ποτερ.

7.Αγαπημένο τραγούδι: 

Ω! ποιό να πρωτοπώ...!Ελληνικό

Ξένο..

8.Αγαπημένη σειρά: 

Οι δυό ξένοι είσαι το ταίρι μου και η Βέρα στο δεξί..

Ξένες...Μονκ  δόκτωρ house  τρελαίνομαι για αυτές τρελαίνομαι..

9.Αγαπημένη έξοδος: 

Η  πόρτα της εξόδου του γραφείου μου κάθε μέρα ιδίως την Παρασκευή,με την έξοδο κινδύνου δεν τα πάω καλά..ποτέ δεν την χρησιμοποίησα εκεί κάθομαι και καίγομαι πνίγομαι καταπλακώνομαι αλλα ποτέ έξοδο κινδύνου για μένα...κατα τα άλλα όλες οι έξοδοι με αρέσουν,,έξοδος του Σαββατόβραδου στην ντίσκο..ναιιιιι,στα τσιπουράδικα...ναιιιιιι βόλτα στην παραλία ναιιιιιιιι...έξοδος του Μεσολογγίου...

10.Αγαπημένη διαδρομή

της ζωής που δεν έζησα...είναι η πιό αγαπημένη..δεν την ξέρω,άρα δεν γκρινιάζω,δεν με πόνεσαν άρα δεν έχω δικαιολογίες,δεν με πρόδωσαν άρα δεν έχω κάποιους να καταριέμαι,δεν έκανα λάθη άρα η πιο σωστή,δεν έκανα τρέλες άρα η πιο σοβαρή..και την ονειρεύομαι..προπάντων την σκέφτομαι την φαντάζομαι την σχεδιάζω,άρα έχω τον έλεγχο...Ναι η πιο αγαπημένη.

και  με τρένο..Θεσσαλονίκη -Αθήνα...

ξεχασαα...προσκαλώ το μπουλάκι μας, την  Λυγερή Βασιλείου,και τον Στράτο   και όποιος παίξει


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Τραγουδώ για όνειρα...

Όνειρα.
Άλλοτε είναι προορισμός.
Άλλοτε είναι καταφύγιο.
Σχεδόν πάντοτε όμως είναι προσωπική υπόθεση. Όταν τα όνειρα μοιράζονται με άλλους, τότε γίνονται προορισμός.
Όταν τα όνειρα πραγματοποιούνται γίνονται οδοιπορικό στη χώρα της ευτυχίας.
Και τα όνειρα καταφύγιο, επίσης προσωπική υπόθεση είναι. Τα ανακαλούμε στη μνήμη όταν η διαδρομή της ζωής ξεστρατίζει.
Ευχή μας... να ζήσει ο καθένας στο όνειρό του.

Αντίθεση οι εφιάλτες. Μέρος του παιχνιδιού που λέγεται ζωή κι αυτοί. Ξεστρατισμένα όνειρα; Κι όταν όμως ζούμε μέσα σ' έναν εφιάλτη, ένα καινούριο όνειρο θα μας εξασφαλίσει προορισμό ή ένα παλιό θα μας δώσει καταφύγιο....

Ο Τάκης Σωτηρχέλλης είπε τα παρακάτω προλογικά όταν τραγούδησε για πρώτη φορά στο κοινό το «ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΑ»
1221100887gwAKGFV.jpg

Τραγουδώ για όνειρα
Στίχοι -- Μουσική - Ερμηνεία: Τάκης Σωτηρχέλλης
Ενορχήστρωση: Αχιλλέας Τσαγκαρίδης
ΔΙΣΚΟΣ: «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ»

Όνειρα
Τραγουδώ για τα όνειρα xρωματίζω τα βήματα
που ξεχάσαμε πια..
Σφάλματα και με πιάνουν τα κλάματα
Τόση απάτη που έκρυβε το παιχνίδι αυτό
Θα βγω δυνατά να το πω
Οι στιγμές λιγοστές δίχως μάσκες φτηνές,
είναι οι λύσεις απλές
Θα βγω δυνατά να το πω
Δίνει η φύση ρυθμό,δε μου πάει να ξεχνώ,
της ζωής τις φωνές

Όνειρα,
ξεσκονίζω τα χρώματα πού ονομάσαμε Χίμαιρα*
στο κυνήγι αυτό σφάλματα
και με πιάνουν τα κλάματα που χτυπάμε πισώπλατα
της ζωής το φιλί
Θα βγω δυνατά να το πω
ζούμε λάθος ρυθμό, όνειρό μου τρελό,
πώς μπορείς μοναχό. Θα βγω
δυνατά να το πω
Έτσι απλά σ' αγαπώ,τις στιγμές σου ζητώ
σ' αγκαλιάζω και ζω

Θα βγω δυνατά να το πω
Έτσι απλά σ' αγαπώ,τις στιγμές σου ζητώ
σ' αγκαλιάζω και ζω
Όνειρα.
dreams_default.jpg

Καλημέρα και απο μένα μια όμορφη Κυριακή να έχετε!


Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Μα η καρδιά λέει Στάσου ακόμα(Καζαντζάκης-Αναφορά στον Γκρέκο)

27.jpg

Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. 'Οχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε. 
        Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει. 
        Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου, ποιον ν' αποχαιρετήσω; τι ν' αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια, κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα. 
        Σε ποιον να εμπιστευθώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μα αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη; Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού, γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν' ανηφορίζω; Που να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ; 
       Σφίγγω ήσυχα, πονετικά, ένα σβώλο κρητικό χώμα στη φούχτα μου, το κρατούσα το χώμα τούτο πάντα μαζί μου, σε όλες μου τις περιπλάνησες, και στις μεγάλες μου αγωνίες το 'σφιγγα μέσα στη φούχτα μου κι έπαιρνα δύναμη, δύναμη μεγάλη, σα να 'σφιγγα το χέρι φίλου αγαπημένου. Μα τώρα που βασίλεψε ο ήλιος και το μεροκάματο τέλεψε, τι να την κάμω τη δύναμη; Δεν την έχω ανάγκη πια, κρατώ το χώμα ετούτο της Κρήτης και το σφίγγω με άφραστη γλύκα, τρυφεράδα κι ευγνωμοσύνη, σα να σφίγγω μέσα στη φούχτα μου και ν' αποχαιρετώ το στήθος γυναίκας αγαπημένης. Αυτό ήμουν αιώνια, αυτό θα είμαι αιώνια, πέρασε αστραπή η στιγμή που στροβιλίστηκες, άγριο χώμα της Κρήτης, κι έγινες αγωνιζόμενος άνθρωπος.
alt Τι αγώνας, τι αγωνία, τι κυνηγητό του ανθρωποφάγου αόρατου θεριού, τι επικίντυνες ουρανικές και σατανικές δυνάμες η φούχτα τούτη το χώμα ! Ζυμώθηκε μ' αίμα, δάκρυο και ιδρώτα, γίνηκε λάσπη, γίνηκε άνθρωπος, πήρε τον ανήφορο, να φτάσει -που να φτάσει; Σκαρφάλωνε αγκομαχώντας το σκοτεινό όγκο του Θεού, 'απλωνε τα χέρια, έψαχνε, έψαχνε και μάχουνταν να βρει το πρόσωπό του. 
Κι όταν, τα ολόστερνά ετούτα χρόνια, απελπισμένος πια, ένιωσε πως ο σκοτεινός αυτός όγκος δεν έχει πρόσωπο, τι καινούριος, όλο αναίδεια και τρόμο, αγώνας να πελεκήσει την ακατέργαστη κορφή και να της δώσει πρόσωπο -το πρόσωπό του !
         Μα τώρα το μεροκάματο τέλεψε, μαζεύω τα σύνεργά μου. Ας έρθουν άλλοι σβώλοι χώματα να συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαστε, εμείς οι θνητοί, το τάγμα των αθανάτων, κόκκινο κοράλλι το αίμα μας, και κτίζουμε απάνω στην άβυσσο ένα νησί. 
         Χτίζεται ο Θεός, έβαλα κι εγώ το δικό μου κόκκινο πετραδάκι, μια στάλα αίμα, να τον στερεώσω, να μη χαθεί, να με στερεώσει, να μη χαθώ, έκαμα το χρέος μου.

         Απλώνω το χέρι, φουχτώνω το μάνταλο της γης, ν' ανοίξω την πόρτα να φύγω, μα κοντοστέκουμαι στο φωτεινό κατώφλι ακόμα λίγο. δύσκολο, πολύ, να ξεκολλήσουν τα μάτια, τ' αυτιά, τα σπλάχνα από τις πέτρες και τα χόρτα του κόσμου. λες: Είμαι χορτάτος, είμαι ήσυχος, δε θέλω πια τίποτα, τέλεψα το χρέος και φεύγω. μα η καρδιά πιάνεται από τις πέτρες κι από τα χόρτα, αντιστέκεται, παρακαλάει: «Στάσου ακόμα!»
        Μάχουμαι να παρηγορήσω την καρδιά μου, να τη συβάσω να πει λεύτερα το ναι. Να μη φύγουμε σα σκλάβοι, δαρμένοι, κλαμένοι, από τη γης, παρά σα βασιλιάδες που έφαγαν, ήπιαν, χόρτασαν, δε θέλουν πια, και σηκώνουνται από το τραπέζι. Μα η καρδιά χτυπάει ακόμα μέσα στα στήθια, αντιστέκεται, φωνάζει: «Στάσου ακόμα!»
       Στέκουμαι, ρίχνω στερνή ματιά στο φως, που αντιστεκεται κι αυτό, σαν την καρδιά του ανθρώπου, και παλεύει. Σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, έπεσε απάνω στα χείλια μου μια χλιαρή ψιχάλα, η γης μύρισε. γλυκιά φωνή, μαυλιστικιά, ανεβαίνει από τα χώματα: «'Ελα.. έλα.. έλα...»

Ν.Καζαντζάκης- Aναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα απο τον πρόλογο)

gerbera2.jpg

ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ..


Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Wish I Was Your Lover

You Know I Got This Feeling That I Just Can't Hide


I Tried To Tell You How I Feel
I Tried To Tell You But I'm Weak
Words Don't Come Easily
When You Get Close I Shiver
I Watch You When You Smile
I Watch You When You Cry
And I Still Don't Understand
I Can't Find A Way To Tell You


I Wish I Was Your Lover
I Wish That You Were Mine
Baby I've Got This Feeling
That I Just Can't Hide


Don't Try To Run Away
There's Many Things I Wanna Say
No Matter How It Ends
Just Hold Me When I Tell You


I Wish I Was Your Lover
I Wish That You Were Mine
Baby I Got This Feeling
That I Just Can't Hide
[2x]


All I Need Is A Miracle
Oh Baby All I Need Is You
All I Need Is To Love You Girl
Oh Baby All I Need Is You
Baby You


I Wish I Was Your Lover
I Wish That You Were Mine
Baby I Got This Feeling
That I Just Can't Hide [3x]


Just Wanna Be Your Lover
Just Wanna Be The One
Let Me Be Your Lover
Let Me Be The One
Yeah

Καλό βράδυ...

runaway_lovers_by_katmary-d381xq6.jpg


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Εχω την δύναμη...

]1384419402_951da207e4_b.jpg

Ερμηνεύουν: Γλυκερία, Δημήτρης Μητροπάνος, Νατάσα Θεοδωρίδου, Γιάννης Πλούταρχος, Χρήστος Δάντης, Έλενα Παπαρίζου, Μελίνα Κανά, Ευριδίκη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

 



Μητροπάνος:
Ζωή υπάρχει στο τραγούδι
που σε κρατάει από το χέρι από παιδί

Πλούταρχος:
Ζωή υπάρχει μες στο βλέμμα
μες στην ανάσα που γεννιέται το φιλί

Θεοδωρίδου:
Αγάπη υπάρχει σ' ότι δίνεις
χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς ανταμοιβή

Γλυκερία:
Αγάπη υπάρχει μες στο χρώμα
μες στην ελπίδα που κυλάει ζωντανή

Έχω τη δύναμη να ανατρέψω
όλους τους νόμους που μου βάζει το κορμί
Έχω τη δύναμη να ταξιδέψω
όπου τα όρια του ανθρώπου είπαν μη.
Με διαβατήριο τη δύναμη του θέλω
περνάω σύνορα, γεννιέμαι, ανατέλλω

Έχω τη δύναμη, έχω τη δύναμη, έχω τη δύναμη.

Κανά:
Ο πόνος δρόμος που σε πάει
που σε μαθαίνει ό,τι έχεις να εκτιμάς

Παπαρίζου:
Μα πόνος είναι και περνάει
μη φοβηθείς κατάματα να τον κοιτάς

Δάντης:
Ο φόβος πίσω σε κρατάει
ρίχνει σκιές μπρος στων ονείρων σου το φως

Ευριδίκη:
Μα φόβος είναι και περνάει
κάνε ένα βήμα και θα γίνουν όλα αλλιώς

Έχω τη δύναμη να ανατρέψω
όλους τους νόμους που μου βάζει το κορμί
Έχω τη δύναμη να ταξιδέψω
όπου τα όρια του ανθρώπου είπαν μη
Με διαβατήριο τη δύναμη του θέλω
περνάω σύνορα, γεννιέμαι, ανατέλλω

Συμμετέχουν: Ειρήνη Δούκα, Θοδωρής Αθερίδης, Σοφία Αλιμπέρτη, Γρηγόρης Αρναούτογλου, Ελεάννα Βραχάλη, Πέμυ Ζούνη, Σμαράγδα Καρύδη, Στέφανος Κορκολής, Μαρία Μπακοδήμου, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Ιωάννα Παππά, Ρεβέκκα Ρούσση, Φώτης Σεργουλόπουλος, Στράτος Τζώρτζογλου, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Πόπη Τσαπανίδου, Γιάννης Τσιμιτσέλης

Για την εκστρατεία Ενάντια στον Καρκίνο.

Για την δημιουργία του τραγουδιού όλοι οι συντελεστές συμμετείχαν αφιλοκερδώς.

Ολα τα? έσοδα δόθηκαν στην Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρία.

fields_of_silence_1600_x_12001.jpg

Profile

eutuxitsa eutuxia eutuxia
Ωραία μου Θεσσαλονίκη!
Το προφίλ μου

Μια εικόνα ένας ουρανός,μια αστραπή και λόγια ,λόγια κρυφά και ανομολόγητα,όνειρα πλούσια και μοναχικά,σκέψεις πικρές και γλυκές,πρόσωπα που ξεθωριάζουν από το ανελέητο πέρασμα του χρόνου,και γω εδώ σε αυτήν την ζήση κρατώντας σταθερά και ζωντανά όλα τα φαντάσματα όλες τις σκιές σε μια τελευταία προσπάθεια να τα ξαναζωντανέψω,να τα τρανέψω,να τα φανερώσω…

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs